Akademik Veri Yönetim Sistemi
Palimpsest: Hatırlanan Manzara, peyzajı temsili bir görüntü olarak değil, belleğin katmanlı yapısı içinde yeniden kurulan bir düşünme alanı olarak ele alır. Doğa, sabit bir manzara olmaktan çıkar; zamanla biriken, zihinde dönüşen ve her hatırlayışta yeniden beliren bir iç coğrafyaya dönüşür.
Çalışmaların yapısal temelini oluşturan porselen plakalar, klasik perspektifi tek bir bakışta sabitlemek yerine katmanlara ayırır. Ön plan, orta alan ve ufuk çizgisi tek bir yüzeyde birleşmez; üst üste gelir, ayrışır ve zihinsel bir bütünlük içinde yeniden kurulur. Görüntü tamamlanmış bir anlatı sunmaz; anlam, bakıştan çok hatırlama eylemiyle oluşur.
Manzara, tekrar eden bir ikonografi üzerinden değil, katmanlı düşünme biçimi üzerinden kurulur. Doğal alanlar ve ufka açılan yüzeyler, belleğin farklı düzeylerini çağıran geçişler olarak okunur. Yapı öğeleri belirdiğinde dahi, temsilden çok hatırlamanın sabitlendiği eşiklere dönüşür.
Renk, bu sürecin temel taşıyıcılarından biridir. Gün batımı tonları, yalnızca görsel bir süreklilik değil, belleği tetikleyen algısal eşikler kurar; ufka doğru yumuşayan renk alanları, sakinlik ve coşkuyu aynı anda taşıyan bir duygu hâli yaratır.
İzleyici, hazır bir anlatının içine çekilmez; katmanlar arasında kurulan ilişkiler aracılığıyla kendi hatırlama süreciyle baş başa kalır. Peyzaj, bir görüntü olmaktan çıkar; zamanın, belleğin ve duygunun üst üste bindiği bir düşünme alanına dönüşür.
Gamze Görgünay