KRONİK ROFLUMİLAST KULLANIMININ SIÇANLARDA TESTİS DOKUSU ÜZERİNE APOPTOTİK VE OTOFAJİK ETKİLERİNİN İMMÜNOHİSTOKİMYASAL VE İMMUNFLORESANS YÖNTEMLER İLE İNCELENMESİ
Tez Türü: Doktora
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Kafkas Üniversitesi, Veteriner Fakültesi, Veteriner Hekimliği Temel Bilimleri Bölümü, Türkiye
Tez Danışmanı: Ebru Karadağ Sarı
Tezin Onay Tarihi: 2021
Tezin Dili: Türkçe
Özet:
Bu çalışma ile Roflumilast’ın farklı dozlarda kronik
kullanımının testis dokusuna ve testosteron seviyesine olası etkilerinin histopatolojik,
immunohistokimyasal, immunfloresans ve biyokimyasal yöntemler kullanılarak
belirlenmesi amaçlandı.
Deneyde, 40 günlük, ortalama 180-200 gr ağırlığında, 36
adet Sprague-dawley erkek sıçan kullanıldı. Sıçanlar; Kontrol grubu (n=8), Sham
grubu (n=8), 0,5 mg/kg Roflumilast grubu (n=10) ve 1 mg/kg Roflumilast grubu (n=10)
olmak üzere, rastgele bir biçimde dört gruba ayrıldı. Kontrol grubundaki
sıçanlara hiçbir uygulama yapılmadı. Sham grubundaki sıçanlara çözücü olarak
kullanılan serum fizyolojik, her gün aynı saatte, günde bir kere 1ml olacak
şekilde oral gavaj yolu ile 4 hafta boyunca verildi. 0,5 mg/kg Roflumilast
grubundaki sıçanlara her gün aynı saatte, günde bir doz olmak üzere 0,5 mg/kg Roflumilast
oral gavaj yolu ile 4 hafta boyunca verildi. 1 mg/kg Roflumilast grubundaki
sıçanlara her gün aynı saatte, günde bir doz olmak üzere 1 mg/kg Roflumilast oral
gavaj yolu ile 4 hafta boyunca verildi. Testis dokusunda histopatolojik incelemeler
için Hematoksilen-eozin ve Crosman’ın üçlü boyamaları, Kaspaz-3, Apoptoz
indükleyici faktör ve Hafif zincir 3β ekspresyon düzeyi
için immunohistokimyasal ve immunflouresans incelemeler, serumda testosteron
düzeyini belirlemek için ise biyokimyasal incelemeler yapıldı.
Sonuç olarak; Roflumilast gruplarındaki sıçanlarda
kontrol ve sham gruplarına göre ağırlık kaybı olduğu görüldü. Roflumilast
gruplarındaki sıçanların testis dokusunda seminifer epitelde dökülmeler,
interstisyel alanda yer yer dejenerasyonlar, hücreler arasında ayrışma,
deskuamasyon, interstisyel ödem ve dejeneratif değişiklikler belirlendi.
Kaspaz-3, apoptoz indükleyici faktör ve hafif zincir 3 Beta ile belirlenen
apoptoz ve otofaji, kontrol ve sham gruplarında birbirine yakın ve
istatistiksel olarak anlamlı değil iken, Roflumilast uygulanan gruplarda önemli
derecede artan apoptotik ve otofajik değişiklikler ve immunpozitiflikler tespit
edildi. 1 mg/kg Roflumilast grubunda serum testosteron seviyesinin kontrol,
sham ve 0,5 mg/kg Roflumilast gruplarına kıyasla daha düşük olduğu görüldü. Bu
sonuçlar Roflumilast etken maddesinin erkek fertilitesi üzerine olumsuz
etkilerinin olabileceğini düşündürmüştür.
Anahtar Kelimeler: Apoptoz, Otofaji, Roflumilast, Testosteron, Testis