El Sıkma Kuvveti ve Çiğneme Reseptörleri Arasındaki İlişki


Doç. Dr. Murat KAYABEKİR

Tez Türü: Tıpta Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Hacettepe Üniversitesi, Tıp Fakültesi (İngilizce), Temel Tıp Bilimleri Bölümü, Türkiye

Tez Danışmanı: Meltem Tuncer

Tezin Onay Tarihi: 2009

Tezin Dili: Türkçe

Desteklendiği Program: Diğer

Özet:

Kayabekir M., El Sıkma Kuvveti ve Çiğneme Reseptörleri Arasındaki İlişki, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Fizyoloji Uzmanlık Tezi, Ankara, 2009. Ağır bir yükü taşımak gibi güç gerektiren pek çok durumda dişlerimizi sıkarız. Sınırlı sayıda olmasına karşın son zamanlarda yapılan çalışmalar ağızdaki motor işlevlerin vücudun diğer bölümlerindeki motor işlevlerle olası korelasyonuna dikkat çekmektedir. İstemli diş sıkmanın kas reflekslerinin gücünü artırdığı gösterilmiş, reflekslerin güçlenmesinin duruşun daha dengeli olmasına katkıda bulunabileceği öne sürülmüştür. Bu çalışmanın amacı, az sayıdaki çalışmada gösterilmiş olan istemli diş sıkmaya cevap olarak, kas kuvvetindeki olası artışın meydana geliş nedenlerinin sorgulanması ve çiğnemenin kontrolünde merkezi rol oynayan periferik reseptörlerle bağlantısının ortaya çıkarılmasıdır. Bu amaçla deneklerin (erkek) yaşlarına ve total protezli olup olmamalarına göre üç grup oluşturuldu: (I) 20-33 yaş, sağlıklı (n=9), (II) 50-59 yaş, sağlıklı (n=9) ve (III) 53-62 yaş total proteze sahip (n=9). Deneklere diş sıkma - el sıkma komutları verildi ve verilen komutlara göre beş deney koşulu oluşturuldu: (1) El dinamometresini tüm kuvvetiyle sıkma (65-75 sn); (2) el sıkma işleminden önce diş sıkma (10 sn) ve sonra dişlerini sıkmayı bırakıp el sıkma (65-75 sn); (3) el sıkma işleminden önce diş sıkma (10 sn) ve sonra dişlerini sıkmaya devam ederek el sıkma (65-75 sn); (4) ve (5) 2. ve 3. deney koşullarının ağız koruyucu kullanılarak tekrarlanması. Total protezli grup ile periyodontal reseptörlerin olası etkisi, ağız koruyucu kullanılan deney koşulları aracılığıyla da temporomandibular eklem reseptörlerinin olası etkisi karşılaştırılarak değerlendirildi. Elde edilen sonuçlara göre, üçüncü grupta, periyodontal mekanoreseptörlerden yoksun deneklerde, maksimum el sıkma kuvvetine ait değerler anlamlı olarak düşük (Kruskal-Wallis testi, P < 0,05), maksimum el sıkma kuvvetinin %50’sine düşme zamanı (saniye) ise diş sıkma komutu verildiği deney koşullarında anlamlı olarak yüksek (Friedman testi, P < 0,05) bulundu. Anahtar kelimeler: el dinamometresi; periyodontal mekanoreseptörler; diş sıkma; total protez; ağız koruyucu. Destekleyen Kurumlar: H. Ü. Bilimsel Araştırmalar Birimi (09 D01 101 002).