Farklı florür preperatlarının restoratif materyallerin yüzey pürüzlülüğü üzerindeki etkisi: In-vitro bir çalışma
32. Uluslararası Türk Pedodonti Derneği Kongresi, Antalya, Türkiye, 10 - 13 Ekim 2026, ss.172, (Özet Bildiri)
- Yayın Türü: Bildiri / Özet Bildiri
- Basıldığı Şehir: Antalya
- Basıldığı Ülke: Türkiye
- Sayfa Sayıları: ss.172
- Atatürk Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
AMAÇ: Bu in-vitro çalışmanın amacı, asidüle fosfat florür (APF) ve nötr sodyum florürün (NaF) farklı restoratif materyallerin yüzey pürüzlülüğü üzerindeki etkilerinin değerlendirilmesidir.
YÖNTEM: Dört farklı restoratif materyalden (Beautifil Bulk Flowable, Beautifil Flow Plus, GC G-ænial A’Chord ve VOCO Glassiosite) 8 mm çapında ve 2 mm kalınlığında toplam 72 disk hazırlandı (her materyal için n=18). Örnek yüzeyleri orta, ince ve süper ince grenli alüminyum oksit kaplı Sof-Lex disklerle (3M Dental Products, St. Paul, MN, ABD) her bir disk 30 saniye uygulanarak polisajlandı. Örnekler 37°C’de distile suda 24 saat saklandıktan sonra başlangıç yüzey pürüzlülüğü (Ra) profilometre ile ölçüldü. Ardından iki farklı APF jel (Polimo ve Ionite) ve NaF uygulandı ve ölçümler tekrarlandı. Restoratif materyal ve florür preparatlarının etkileri ile etkileşimleri Two-Way ANOVA, materyal içi karşılaştırmalar One-Way ANOVA ile değerlendirildi (p<0,05).
BULGULAR: Restoratif materyal tipinin yüzey pürüzlülüğüne etkisi anlamlı değilken (p=0,296), florür preparatlarının etkisi anlamlıydı (p=0,001). NaF grubunda yüzey pürüzlülüğü başlangıç ve Polimo APF grubuna göre anlamlı derecede daha düşüktü (p<0,05). Materyal–ajan etkileşimi anlamlı değildi (p=0,153). Yalnızca Beautifil Flow Plus’ta NaF sonrası yüzey pürüzlülüğü anlamlı düzeyde daha düşük bulundu (p=0,001).
SONUÇLAR: APF uygulamaları yüzey pürüzlülüğünde anlamlı değişikliğe neden olmazken, NaF daha düşük yüzey pürüzlülüğü değerleriyle ilişkilendirildi.
Anahtar Kelimeler: Profilometri, remineralizasyon, restoratif materyaller
AIM: The aim of this in-vitro study was to evaluate the effects of acidulated phosphate fluoride (APF) and neutral sodium fluoride (NaF) on the surface roughness of different restorative materials.
METHOD: A total of 72 disc-shaped specimens (8 mm in diameter and 2 mm in thickness) were prepared from four restorative materials (Beautifil Bulk Flowable, Beautifil Flow Plus, GC G-ænial A’Chord, and VOCO Glassiosite), with 18 specimens per material. The specimen surfaces were polished sequentially using medium, fine, and superfine aluminum oxide-coated Sof-Lex discs (3M Dental Products, St. Paul, MN, USA), with each disc applied for 30 seconds. The specimens were stored in distilled water at 37°C for 24 hours, and baseline surface roughness (Ra) was measured using a profilometer. Subsequently, two different APF gels (Polimo and Ionite) and NaF were applied, and surface roughness was remeasured. The effects of restorative material and fluoride preparation and their interaction were analyzed using two-way ANOVA, while within-material comparisons were performed using one-way ANOVA (p<0.05).
RESULTS: Restorative material type had no significant effect on surface roughness (p=0.296), whereas fluoride preparations had a significant effect (p=0.001). Surface roughness was significantly lower in the NaF group than at baseline and in the Polimo APF group (p<0.05). The material–agent interaction was not significant (p=0.153). Only Beautifil Flow Plus showed significantly lower surface roughness after NaF application (p=0.001).
CONCLUSIONS: APF applications did not significantly alter surface roughness, whereas NaF was associated with lower surface roughness values.
Keywords: Profilometry, remineralisation, restorative materials