İnsan primer alveolar epitel ve tam kan hücre kültürlerinde telleryum dioksit'in nanotoksisite potansiyelinin araştırılması

NURŞAH AYDIN

İnsan primer alveolar epitel ve tam kan hücre kültürlerinde telleryum dioksit'in nanotoksisite potansiyelinin araştırılması

Tezin Türü: Yüksek Lisans

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Atatürk Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Nanobilim ve Nanomühendislik Anabilim Dalı, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2015

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: NURŞAH AYDIN

Danışman: Hasan Türkez

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Nanoteknolojideki başdöndürücü ve hızlı gelişmelere bağlı olarak nanomateryaller veya nano boyutlu partiküller son yıllarda günlük yaşamda sıklıkla kullanılan pek çok ticari ürünün muhtevasında yer almaktadır. Özellikle telleryum dioksit (TeO2) olmak üzere çeşitli tellür nanopartiküllerinin optik kayıt sistemleri, lazer cihazları, ayarlanabilir filtreler, termoelektrik, veri depolama aygıtları, ışık yayan cihazlar, optik transformatörler, fotonik anahtarlar, fotodedektörler, teşhis uygulamaları ve nanoelektrik gibi geniş kullanım alanları mevcuttur. Bununla birlikte sözkonusu nanopartiküllerin sitotoksik ve karsinojenik etkileri hakkında literatürde kayıtlı bilgiler oldukça sınırlıdır. Bu nedenle, mevcut tez kapsamında TeO2 nanopartikülünün insan primer alveolar epitel (HPAEpiC) ve kan hücreleri üzerine in vitro sitotoksik ve biyokimyasal etkilerinin ilk defa araştırılması amaçlanmıştır. Farklı konsantrasyonlarda (0–1280 mg/L) kültür ortamına ilave edilen TeO2 nanopartikülünün sitotoksisite potansiyeli 3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyl tetrazolium bromide (MTT) ve laktat dehidrojenaz salınımı (LDH) yöntemleri kullanılarak değerlendirilmiştir. Ayrıca, hücre kültürlerinde oksidatif değişimlerin incelenmesinde toplam antioksidan kapasitesi (TAK) ve toplam oksidan durum (TOD) parametreleri kullanılmıştır. MTT ve LDH analiz sonuçları TeO2 nanopartikülünün uygulama dozuna bağlı olarak hücre canlılığını olumsuz etkilediğini göstermiştir. Bulgularımız söz konusu nanopartikülün her iki hücre tipinde antioksidan kapasiteyi desteklemediği üstelik yüksek konsantrasyonlarda (320, 640 ve 1280 mg/L) oksidatif strese yol açtığını ortaya koymuştur.