DİYABETİK AYAK ENFEKSİYONU İLE IL-6 (-174G>C ) VE TNF- α (238G>A ) GEN POLİMORFİZMLERİ ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İNCELENMESİ
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Atatürk Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2022
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: Rukiye İNAN SARIKAYA
Danışman: Emine Parlak
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Bu çalışmada IL-6 (-174 G>C) ve TNF-α (-238 G>A) sitokin gen polimorfizmlerinin diyabetik ayak enfeksiyonu (DAE) ile arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma Mayıs 2019-Eylül 2020 tarihleri arasında Atatürk Üniversitesine başvuran 18 yaşından büyük hasta ve sağlıklı gönüllü katılımcıların onamları alınarak prospektif olarak yapıldı. Katılımcılar üç gruba ayrıldı; 60 sağlıklı birey kontrol grubu (Grup 1), 60 diyabetik ayak ülseri (DAÜ) olmayan Tip 2 diabetes mellituslu (DM) hasta (Grup 2) ve 87 diyabetik ayak enfeksiyonu ile izlenen Tip 2 DM'li hasta (Grup 3) olmak üzere toplam 207 gönüllü dahil edildi. Katılımcılardan alınan kanlardan DNA izolasyon kiti ile DNA elde edildi. Real –Time PCR ve Taqman prob yöntemiyle elde edilen DNA' lardan IL-6 (-174G>C) ve TNF- α (-238G>A ) sitokin gen polimorfizmleri incelendi. Veriler SPSS paket programına kaydedilerek istatistiksel analize tabi tutuldu. İstatistiksel analizde p değeri 0.05'ten daha küçük değerler anlamlı kabul edildi. Bulgular: IL-6 (-174 G>C) ve TNF-α (-238 G>A) gen polimorfizmleri genotip dağılımı Türk popülasyonunda DAE tanısı olan Tip 2 DM'li hastalar, DAÜ tanısı olmayan Tip 2 DM'li hastalar ve kontrol grubu arasında anlamlı farklılık göstermedi (p>0.05). DAE tanılı hastalarda IL-6 (-174G>C) polimorfizmin GG genotipinde (%53.1), mutant genotiplere (GC+CC) kıyasla (%28.9) önemli ölçüde daha yüksek osteomiyelit sıklığı gözlendi (p=0.024). TNF-α (-238 G>A) GA genotipi olan DAE tanılı hastalarda periferik venöz yetmezlik sıklığı GG genotipi olanlara göre (sırasıyla %80.0, %24.4) istatistiksel açıdan anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p=0.007). TNF-α (-238 G>A) GA genotipi olan DAE tanılı hastalarda vücut kütle indeksi ortalaması GG genotipi olanlara göre istatistiksel açıdan anlamlı olarak daha yüksek bulundu (p=0.012). Sonuç: IL-6 (-174 G>C) ve TNF-α (-238 G>A) sitokin gen polimorfizmlerinin Türk popülasyonundaki bir bireyin diyabetik ayak enfeksiyonuna yatkınlığını tahmin edemeyeceği gösterilmiştir. IL-6 (−174 G>C) polimorfizminin bireyin osteomiyelite yatkınlığını tahmin etmek için potansiyel bir aday genetik belirteç, TNF-α (-238 G>A) polimorfizminin obezite gelişimi için bir risk faktörü olabileceği ortaya çıkmıştır. TNF-α (-238G>A) polimorfizminin periferik venöz yetmezlik patogenezinde önemli bir rol oynayabileceği gösterilmiştir. Anahtar Kelimeler: Diyabetik Ayak Enfeksiyonu, Gen, İnterlökin-6, Polimorfizm, Tümör Nekroz Faktörü-alfa