Mandibular kondil kırıklarının cerrahi tedavisinde uygulanan çeşitli fiksasyon sistemlerinin biyomekanik özelliklerinin in vitro olarak karşılaştırılması
Tezin Türü: Doktora
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Atatürk Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, AĞIZ, DİŞ VE ÇENE CERRAHİSİ ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2011
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: MEHMET MELİH ÖMEZLİ
Danışman: Ertunç Dayı
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Mandibular kondil kırıkları maksillofasiyal alanda en sık karşılaşılan kırık tipidir. Kondil kırıklarının rijit internal fiksasyonla tedavisi, miniplak/vida sistemlerindeki gelişmeler ve biyomekanik prensiplerin anlaşılmasıyla birlikte daha popular olmuştur. Bununla birlikte kondil kırıklarının açık redüksiyon ile tedavisinde ideal osteosentez tipi hakkında halen bir görüş birliğine varılamamıştır. Dolayısıyla, kondil kırıklarının tedavisinde en iyi stabilizasyon sağlayan fiksasyon sisteminin bulunması amacıyla biyomekanik in vitro çalışmalara gerek duyulmaktadır.Bu çalışma, mandibula kondil kırıklarının cerrahi tedavisinde kullanılan 7 farklı miniplak/vida fiksasyon metodunun, çiğneme kuvvetlerinin simule edilmesiyle güvenilirlikleri ve stabilitelerinin karşılaştırması amacıyla planlanmıştır. Bu amaçla 35 adet taze koyun hemimandibulası deneysel subkondiler kırık hattı oluşturulmasının ardından 7 gruba ayrılmıştır. Bu gruplar tek titanyum miniplak (Grup A), tek rezorbe olabilen (PLLA/PGA (82:18)) miniplak (Grup B), tek titanyum mikro plak (Grup C), tek titanyum `Y' şekilli miniplak (Grup D), tek titanyum kilitli plak (Grup E), çift titanyum mikro plak (Grup F) ve çift titanyum miniplaktan (Grup G) oluşmaktadır. Ayrıca çalışmada; titanyum mini plaklar için 2,0 mm X 7,0 mm self tapping, mikro plaklar için 1,6 mm X 9.0 mm self tapping, rezorbe olabilen plaklar için 2.0 mm X 7.0 mm PLLA/PGA rezorbe olabilen vidalar kullanılmıştır. Tüm modeller, bir fiksasyon aygıtı yardımıyla, basma testi uygulayan bir servohidrolik test cihazına yerleştirildi ve her bir modele sürekli doğrusal kuvvet uygulandı. Oluşan yer değiştirme miktarları özel bir yazılımla dijital olarak kaydedildi. Modellerin 40, 80, 100, 120 Nt yüklerde oluşan kuvvet/yer değiştirme miktarları karşılaştırıldı.Bu deneysel çalışma sonucunda, diğer fiksasyon gruplarıyla karşılaştırıldığında çift miniplak grubu (Grup G) en iyi biyomekanik stabiliteye sahip olurken, tek mikro plak grubunun (Grup C) en zayıf fiksasyon sağladığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte çift mikro plak ile tek titanyum miniplak grupları arasında tüm kuvvet değerlerinde istatiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır.