Mandibular posterior bölgede farklı kemik seviyelerindeki tek implantlar üzerinde farklı abutment materyallerinin oluşturacağı stresin sonlu elemanlar analizi ile incelenmesi
Tezin Türü: Diş Hekimliğinde Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Atatürk Üniversitesi, Diş Hekimliği Fakültesi, Klinik Bilimler, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2022
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: BARAN TURSUN
Danışman: Nuran Yanıkoğlu
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Mandibular 36 numaralı diş bölgesine yerleştirilen uzunluğu ve çapı aynı olan implantlarda, üç farklı rezorbsiyon düzeyinde, ti-base abutment üzerine yerleştirilen üç farklı materyalden üretilen hibrid abutmentler ve lityum disilikat implant üstü kronlarda uygulanan kuvvet sonrası; implant, ti-base abutment, hibrid abutment, kron, implant çevresindeki kortikal kemik ve trabeküler kemikte oluşan en yüksek çekme, basma ve von Mises stresleri miktarlarının ve dağılımlarının sonlu elemanlar analizi yöntemiyle incelenmesi ve karşılaştırılması amaçlanmıştır. Materyal Metot: Çalışmada 4.1 x 12 mm boyutlarında implant ve titanyum base abutmentin, orijinal görüntüleri alınarak üç boyutlu modeller kullanılmıştır. Mandibular sol birinci molar diş bölgesine titanyum base abutment üzerine gelen hibrit abutment ve kron modellemeleri hazırlanmıştır. Rezorbsiyon düzeyleri taklit edilerek üç farklı kemik seviyesi (0 mm, 2 mm ve 4 mm) ve 3 farklı hibrit abutment materyalinin ( monolitik zirkonya, polieter-eter-keton (PEEK) ve lityum disilikat) kombinasyonları kullanılarak 9 farklı model oluşturulmuştur. Üst yapı materyali olarak ise tüm modellerde lityum disilikat cam seramik kullanılmıştır. İmplant ve kemik yapı arasındaki bağlantı %100 osteointegrasyon olarak kabul edilmiştir. Bu protezlerin bukkal tüberküllerinin üzerine, implantların uzun aksına 30º açı olacak şekilde toplamda 200N oblik kuvvet uygulanmıştır. Bulgular: İmplantlar üzerinde oluşan en yüksek von Mises stres değeri 386 MPa ile model 1b (0 mm rezorbsiyon düzeyinde, PEEK hibrit abutmunt)'de oluşurken en düşük değer 357 MPa ile model 3 (4 mm rezorbsiyon düzeyinde)'te oluşmuştur. Kortikal ve trabeküler kemikte oluşan maximum ve minimum principal strain değerleri karşılaştırıldığında modellerin kendi içlerinde bir farklılık görünmezken, modeller arasında en yüksek değerlerin model 3 (4 mm rezorbsiyon düzeyinde)'te en düşük değerlerin ise model 1 (0 mm rezorbsiyon düzeyinde)'de oluştuğu gözlenmiştir. Hibrit abutmentlar arasında ise monolitik zirkonyanın 168 MPa ile en yüksek von Mises stres değerleri gösterirken, PEEK'in 27 MPa ile en düşük stres değerleri gösterdiği tespit edilmiştir. Sonuç: Hibrit abutment materyallerinin değişmesinin implant, abutment, çevre kemik doku üzerindeki stres dağılımını değiştirmediği tespit edilmiştir. Hibrit abutment materyali olarak kullanılan, PEEK materyalinin sadece kendi üzerindeki stres düzeyini azalttığı bulunmuştur. Rezorbsiyon seviyesi arttıkça implant üzerinde oluşan stres değerleri azalırken, ti-base abutment, hibrit abutment ve kron üzerinde oluşan stres değerleri ile kortikal ve trabeküler kemikte oluşan strain değerleri artmıştır. Anahtar Kelimeler: Dental İmplant, Hibrit Abutment, Kemik Rezorbsiyonu, Sonlu Elemanlar Analizi, Titanyum Base.