YOĞUN BAKIMDA SEDASYON UYGULAMASINDA DEKSMEDETOMİDİN İLE DEKSMEDETOMİDİN VE MAGNEZYUM KOMBİNASYONUNUN ETKİNLİKLERİNİN KARŞILAŞTIRILMASI; PROSPEKTİF RANDOMİZE KONTROLLÜ ÇALIŞMA
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Atatürk Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Cerrahi Tıp Bilimleri, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2023
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: Fatih KARAKAŞ
Danışman: Nazim Doğan
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Yoğun Bakımda Sedasyon Uygulamasında Deksmedetomidin İle Deksmedetomidin ve Magnezyum Kombinasyonunun Etkinliklerinin Karşılaştırılması; Prospektif Randomize Kontrollü Çalışma Yoğun bakım üniteleri, çoklu travma hastalarından postoperatif bakım gerektiren hastalara kadar çeşitli hasta gruplarını kapsamaktadır. İleri düzey organ destek sistemleriyle öne çıkan yoğun bakım üniteleri, solunum yetmezliğinde mekanik ventilasyon desteği ile hayat kurtarıcı olabilmektedir. Tüm bu tedavi protokollerinin yanında anksiyete ve ajitasyon düzeylerinin minimalize edilmesi ve hastaların bu sürece uyumlarının artırılması için yoğun bakım ünitelerinde tedavi alan hastalara sedasyon uygulanması, tedavi protokollerinin önemli bir parçasını oluşturmaktadır. Uygulanan bu sedasyon düzeyinin değerlendirilmesinde ise sübjektif ve objektif skalalar ve ölçüm metotları literatürde yerini almıştır. Kullanılan birçok sedatife rağmen halen daha yeni adjuvanların eklenmesi ile yeterli sedasyon düzeyinin sağlanması amacına yönelik çalışmalar devam etmektedir. Bu çalışmanın primer amacı yoğun bakım ünitesindeki dahili ve cerrahi nedenli solunum yetersizliği sonucu mekanik ventilasyon desteği alan hastalarda deksmedetomidin ve deksmedetomidine eklenmiş magnezyum ile sedasyon uygulanmasının subjektif klinik sedasyon ile korelasyonunun değerlendirilmesi ve sekonder amacı ise objektif bir bulgu olarak plazma kortizol düzeylerinin her iki grupta karşılaştırılmasıdır. Çalışmaya dahili ve cerrahi nedenli solunum yetersizliği sonucu mekanik ventilasyon desteği almak zorunda kalan erkek ve kadın toplam 50 hasta dahil edilmiştir. Çalışmaya mekanik ventilasyon uyumunu artıracak ancak derin sedasyon gerektirmeyecek, istenildiğinde hızlıca tekrar uyandırılabilir sedasyon düzeyleri sağlanabilen hastalar tercih edilmiştir. Çalışmaya dahil edilen hastalarda gruplar arasında yaş açısından anlamlı farklılık izlenmemiştir (p=0,130). Yine gruplar arasında VKİ açısından anlamlı farklılık izlenmemiştir (p=0,387). Hastaların gruplarına göre cinsiyetleri anlamlı farklı değildir (p=0,145). Sedasyon derinliğinin değerlendirilmesinde kullanılan sübjektif sklalardan GKS, RSS, MAAS ve SAS skorları arasında da anlamlı fark izlenmemiştir. Her ne kadar farklı zaman aralıklarında kan basıncı dalgalanmaları görülse de total istatistiksel analizde kan basınçlarında da istatistiksel anlamlı fark izlenmemiştir. Objektif olarak stres düzeyini ve sedasyon düzeyini değerlendireceği düşünülen kortizol seviyelerinde ise çalışmanın sekonder sonucu olarak değerlendirildiğinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark görülmemiştir. Bu bulgulara göre klinikte hedeflenen ve istenen sedasyon düzeylerinin yakalanmasında ve hastaların yoğun bakım mekanik ventilasyon uyumlarının artırılmasında deksmedetomidine eklenen magnezyum yeterli sedasyon sağlasa bile istatistiksel anlamlı fark oluşturmamaktadır. Anahtar Kelimeler: Dekmedetomidin, magnezyum, yoğun bakım ünitesi, sedasyon