Yeni tanı almış tip 2 DM' lilerde uygulanan tedavinin ileri glikasyon son ürünleri reseptörleri ve komplikasyon gelişmesinde rol oynayan moleküllerle ilişkisi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Atatürk Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Temel Tıp Bilimleri, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2010
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: ÇAĞLAR BULUT
Danışman: Yaşar Nuri ŞAHİN
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:İnsülinin kısmen veya tamamen eksik ve/veya etkisiz olması ve glukozunvücutta yetersiz kullanımına bağlı hipergliseminin oluştuğu bir grup metabolikbozukluk Diabetes Mellitus(DM) olarak adlandırılmaktadır.İnsidansı yüksek bir hastalık olan DM' nin en sık görülen tipi Tip 2 DM' dir. Tip2 DM sıklıkla obezite ve buna bağlı olarak gelişen insülin direnci ile oluşmaktadır.İnsülin direnci ile birlikte adipoz dokudan üretilen adiponektin, leptin, PAI-1, TNF-? veIL-6 gibi parametrelerin değişimi hastalığın patogenezinde rol oynamaktadır. Tip 2DM' nin komplikasyonlarının diğer bir önemli sebebi de yüksek glukozkonsantrasyonuna maruz kalan bazı dokularda (insülinden bağımsız olarak glukozalımının olduğu dokular) proteinlerin nonenzimatik glikozilasyonu ve daha ileriürünlerin (AGE) oluşmasıdır. AGE' ler reseptörlerine (RAGE) bağlanarak hastalığınkomplikasyonlarına giden yolları açarlar. Bunların arasında sinyal yollarının değişmesi,NF-?B aktivasyonuyla inflamasyona gidiş, serbest oksijen radikallerinin oluşumu,membran bütünlüğünün bozulması gibi patolojik olaylar yer almaktadır.Bu çalışmada, yeni tanı almış tip 2 DM' li 30 olguda, diyabetinkomplikasyonları ile ilgili olarak AGE reseptörleri(sRAGE, esRAGE), adiponektin,leptin, PAI-1, TNF-?, IL-6 gibi parametrelerin; başlangıçta, 3 ve 6 aylık tedavidönemlerinin sonundaki değişimlerinin incelenmesi ve diyabetin takibinde kullanılanrutin parametrelerle karşılaştırılması amaçlanmıştır.Sonuç olarak, 6 aylık tedavi süresince glisemik durumda ve HbA1c değerlerindeanlamlı değişiklik olmamasına rağmen, TNF-?, IL-6, leptin düzeylerinde istatistikselolarak anlamlı artış; adiponektin, PAI-1, sRAGE düzeylerinde istatistiksel olarakanlamlı azalma (p 0.05). Hastaların çoğunda erken evre mikrovasküler değişiklikler oluşmayabaşlamıştı. Bu durum tip 2 DM' nin kontrol altına alınmasında glisemi kontrolü kadarglikasyonun da değerlendirilmesinin önemli olduğunu ortaya koymaktadır.Anahtar Kelimeler: DM, RAGE, TNF-?, IL-6, PAI-1