Tip 1 diyabetes mellituslu çocuklarda serum aril-esteraz, paraoksonaz ve malonilaldehit düzeyleri: Bir kontrollü çalışma
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Atatürk Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2013
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: İSMAİL KÜÇÜKASLAN
Danışman: Hakan Döneray
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Diyabetes mellitus, insülin sekresyonunda veya insülin etkisindeki yetersizlik sonucunda ortaya çıkan protein, karbonhidrat ve yağ metabolizmasında bozukluklara yol açan, belirgin biyokimyasal özelliği hiperglisemi olan, kronik seyirli endokrin ve metabolik bir hastalıktır. Oksidatif stres organizmada serbest oksijen radikallerinin ortamda oluşum hızı ile bu moleküllerin temizlenme hızı arasındaki dengenin serbest oksijen radikalleri lehine bozulması durumudur. Birçok sistemik hastalıkta endojen serum antioksidan enzimlerden paraoksonaz (PON1) ve arilesteraz (ARE) düzeylerinin azaldığı ve bir lipid oksidasyon belirteci olan malonilaldehit (MDA) düzeyinin arttığı gösterilmiştir. Diyabetli hastalarda hipergliseminin hem reaktif oksijen ürünlerinin (ROS) üretimini arttırdığı hem de doğal antioksidan savunma mekanizmasını bozduğu bildirilmiştir. Bu çalışmanın amacı tip 1 diyabetli çocuk hastalarda serum PON1, ARE ve MDA düzeylerini bir sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırmaktır. Çocuk Endokrinoloji Polikliniği?nde tip 1 diyabet tanısı ile izlenmekte olan hastalar arasından çalışma sırasında laboratuvar bulgularına göre ketoz ya da ketoasidoz saptanmayan 62 olgu çalışma grubunu oluştururken, her bir hasta için aynı cinsiyet ve benzer yaşta olan sağlıklı çocuklar kontrol grubunu oluşturdu. Çalışma ve kontrol grubunda tüm olguların yaş, cinsiyet, boy, vücut ağırlığı, vücut kütle indeksi (VKİ), serum total kollesterol, yüksek dansiteli lipoprotein (HDL), düşük dansiteli lipoprotein (LDL), trigliserit (TG), HbA1c, PON1, ARE ve MDA düzeyleri ölçüldü. Çalışma grubunda serum HDL, LDL, total kolesterol ve HbA1c düzeylerinin kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksek olduğu bulunurken (sırasıyla, p:0.001; p:0.03; p:0.003 ve p:0.00), ARE düzeyinin daha düşük olduğu saptandı (p:0.00). Çalışma grubunda PON1 ile ARE arasında pozitif korelasyon bulundu (p:0.003; r: 0.377). Çalışmamızın bulguları tip 1 diyabetli çocuklarda serum ARE düzeyinin etkilendiğini ve tip 1 diyabetin oksidatif stress gelişimi için bir risk faktörü olduğunu düşündürmektedir.